1
کارشناسی ارشد مدیریت گرایش کسب و کار، دانشگاه تهران، تهران
2
گروه توسعه کارآفرینی، دانشکده کارآفرینی، دانشگاه تهران، تهران
چکیده
در عصر اقتصاد دانشبنیان و رقابت فزاینده سازمانها، نیروی انسانی نوآور به عنوان مهمترین مزیت رقابتی شناخته میشود. سازمانها برای بقا و رشد پایدار، ناگزیر به جذب، توسعه و حفظ شایستگیها و استعدادهای کارکنان خلاق و نوآور هستند. در این میان، سبکهای نوین رهبری و بهویژه مربیگری مدیریتی به عنوان رویکردی اثربخش در توسعه سرمایه انسانی مطرح شده است. مربیگری مدیران فراتر از نظارت و کنترل سنتی بوده و بر توانمندسازی، یادگیری مستمر، رشد فردی و حرفهای کارکنان تمرکز دارد. این رویکرد میتواند نقش کلیدی در حفظ استعدادها، کاهش ترک خدمت و تقویت شایستگیهای نوآورانه ایفا کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی استراتژیهای مربیگری مدیران بر حفظ شایستگیها و استعدادهای کارکنان نوآور انجام شده است.
جامعه آماری تحقیق شامل کارکنان ستاد مرکزی شرکت بیمه ایران و حجم نمونه به تعداد ۲۲۶ نفر تعیین گردیده است. روش تحقیق پرسشنامه و ابزار تجزیه و تحلیل اطلاعات از طریق نرمافزارهای SPSS نسخه 24 میباشد. سؤالات و فرضیات تحقیق عبارتاند از سنجش اثر متغیرهای گوش دادن فعال، پرسیدن سؤال بر روی نوآوری کارکنان با توجه به نقش حفظ شایستگی هستند که همه فرضیات تأیید شده و نتایج پژوهش همسو با تحقیقات قبلی میباشند.
اسفندیار,علی اصغر و باقری,افسانه . (1405). بررسی استراتژیهای مربیگری مدیران بر حفظ شایستگیها و استعدادهای کارکنان نوآور. نشریه تخصصی پژوهش های پیشرفت و تعالی, 9(1), 218-233.
MLA
اسفندیار,علی اصغر , و باقری,افسانه . "بررسی استراتژیهای مربیگری مدیران بر حفظ شایستگیها و استعدادهای کارکنان نوآور", نشریه تخصصی پژوهش های پیشرفت و تعالی, 9, 1, 1405, 218-233.
HARVARD
اسفندیار علی اصغر, باقری افسانه. (1405). 'بررسی استراتژیهای مربیگری مدیران بر حفظ شایستگیها و استعدادهای کارکنان نوآور', نشریه تخصصی پژوهش های پیشرفت و تعالی, 9(1), pp. 218-233.
CHICAGO
علی اصغر اسفندیار و افسانه باقری, "بررسی استراتژیهای مربیگری مدیران بر حفظ شایستگیها و استعدادهای کارکنان نوآور," نشریه تخصصی پژوهش های پیشرفت و تعالی, 9 1 (1405): 218-233,
VANCOUVER
اسفندیار علی اصغر, باقری افسانه. بررسی استراتژیهای مربیگری مدیران بر حفظ شایستگیها و استعدادهای کارکنان نوآور. فصلنامه پیشرفت و تعالی. 1405;9(1):218-233.