مدیریت دولتی، گرایش توسعه منابع انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب، تهران
چکیده
منابع انسانی یکی از سرمایههای مهم و تأثیرگذار در اثربخشی اهداف و مأموریتهای دستگاههای اجرایی و دولتی است؛ بهطوری که تعالی و سرآمدی منابع انسانی در کنار سایر عوامل، به عنوان یکی از مهمترین عوامل تعیینکنندۀ تعالی سازمانیهای دولتی و شخصی به شمار میرود. به خاطر رقابت شدید شرکتهای خصوصی، در فضای دولتی و عمومی رقابت برای جذب منابع انسانی نخبه فشردهتر میشود. از طرف دیگر، هر قدر دانش و تکنولوژی سازمان پیچیدهتر و پیشرفتهتر میشود، جذب منابع انسانی و به ویژه کارکنان دانشی، اهمیت بیشتری مییابد. بهطور کلی میتوان این گونه نتیجه گرفت که برای اینکه بتوان در صحنۀ رقابت با بقیۀ سازمانها موفق شد، باید در صحنۀ شناسایی، جذب، توسعه، انگیزش و نگهداری و جانشینپروری منابع انسانی تلاش کرد. بدین منظور دستگاههای اجرایی باید از سازوکار مناسبی استفاده کنند تا در راستای استراتژیهای سازمان، منابع انسانی خود را هدایت کنند. بنابراین هدف این پژوهش تحلیل تأثیر ارزیابی نوین بر ارتقا تصمیمگیری منابع انسانی در نهادهای دولتی ایران میباشد. روش این تحقیق توصیفی بوده و نتایج تحقیق نشان میدهد ارزیابی نوین بر ارتقای سطح تعالی نظام مدیریت منابع انسانی از طریق تصمیمگیری دستگاههای دولتی میانجامد و برای دستگاههای اجرایی روشن میکند که تا چه میزان در جهت بالابردن سطح تعالی منابع انسانی خود، برنامهریزی و اقدام مؤثر و اثربخشی را اعمال نمودهاند.
حیدری,مهدی . (1405). تحلیل تأثیر ارزیابی نوین بر ارتقا تصمیمگیری منابع انسانی در نهادهای دولتی ایران. نشریه تخصصی پژوهش های پیشرفت و تعالی, 9(1), 144-160.
MLA
حیدری,مهدی . "تحلیل تأثیر ارزیابی نوین بر ارتقا تصمیمگیری منابع انسانی در نهادهای دولتی ایران", نشریه تخصصی پژوهش های پیشرفت و تعالی, 9, 1, 1405, 144-160.
HARVARD
حیدری مهدی. (1405). 'تحلیل تأثیر ارزیابی نوین بر ارتقا تصمیمگیری منابع انسانی در نهادهای دولتی ایران', نشریه تخصصی پژوهش های پیشرفت و تعالی, 9(1), pp. 144-160.
CHICAGO
مهدی حیدری, "تحلیل تأثیر ارزیابی نوین بر ارتقا تصمیمگیری منابع انسانی در نهادهای دولتی ایران," نشریه تخصصی پژوهش های پیشرفت و تعالی, 9 1 (1405): 144-160,
VANCOUVER
حیدری مهدی. تحلیل تأثیر ارزیابی نوین بر ارتقا تصمیمگیری منابع انسانی در نهادهای دولتی ایران. فصلنامه پیشرفت و تعالی. 1405;9(1):144-160.