هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر برنامه‌ریزی و مدیریت بر جو اخلاقی سازمان و بهره‌وری شغلی می‌باشد. این پژوهش توصیفی-همبستگی است. جامعه آماری پژوهش را مدیران ارشد، مدیران سطوح میانی، و مدیران عملیاتی 80 سازمان دولتی در تهران تشکیل می‌دهند که در فرایندهای برنامه‌ریزی راهبردی منابع انسانی مشارکت دارند. حجم نمونه با استفاده از جدول کرجسی-مورگان حجم نمونه 92 نفر برآورد شده است. در هر سازمان، پرسشنامه‌ها به روش نمونه در دسترس بین این مدیران توزیع می‌شود. جمع آوری اطلاعات از طریق پرسشنامه محقق ساخته براساس طیف پنج گزینه ای لیکرت انجام شده است. روایی پرسشنامه توسط اساتید تایید شده و برای سنجش پایایی آن، آلفای کرونباخ اندازه گیری شده است. به منظور تجزیه و تحلیل داده ها از آمار توصیفی و آمار استنباطی استفاده شده است. نتایج حاصل از پژوهش حاکی از آن است که شاخص‌های برازش همگی در سطح مناسبی بوده، رابطه بین دو متغیر "برنامه‌ریزی و مدیریت و جو اخلاقی سازمان" و نیز "برنامه‌ریزی و مدیریت و بهره‌وری شغلی" در سازمان های مورد مطالعه تأیید می‌شود. همچنین جو اخلاقی سازمان تأثیری بر بهره‌وری شغلی نشان نداده است.